Bij het opruimen van mijn boekenkast valt een verbleekte kassabon uit een boek. De datum is 03-10-2007, het bedrag €19,50. Voor in het boek staat een onduidelijke handtekening die net te ontcijferen is: Bill Clinton. Nu is dat voor mij niet echt een verrassing, want ik stond erbij toen hij die handtekening in het boek zette. Dat was dus de derde oktober van het jaar 2007. Clinton kwam op die dag naar Rotterdam om bij boekhandel Selexyz Donner zijn boek Geef te signeren en te promoten.
Volgens een collega van mij, die zelf tot zijn grote spijt niet aanwezig kon zijn, was dit een unieke happening, te vergelijken met de komst van sekssymbool Jane Mansfield naar Spangen in 1957 om de aftrap te verrichten bij de voetbalwedstrijd Sparta‒DOS op het Kasteel. Bij deze gelegenheid kuste ze Sparta-aanvoerder Rinus Terlouw vol op de mond, en bracht daarmee het publiek in vervoering. Ik kon daar helaas niet bij zijn, ik was nog niet geboren, dus deze kans mocht ik niet voorbij laten gaan. En daarom sloot ik buiten de boekwinkel aan in de lange rij mensen die op de signeersessie waren afgekomen.
Eenmaal binnen waren er strenge veiligheidseisen. Je moest jas en telefoon afgeven en kreeg duidelijke instructies dat je Clinton niet mocht aanspreken en zeker niet mocht vragen om een opdracht in het boek te schrijven. In de lange, zwijgende rij stond vóór mij een ambitieuze jonge D’66-er, gekleed in wit overhemd, type jonge Rob Jetten, die vragen aan de mensen om hem heen begon te stellen. Zo ontstond een gesprek tussen mij, de D’66-er en twee dames. De eerste was een Vietnamese, die speciaal was gekomen om Clinton te bedanken voor zijn inzet voor Vietnam, de tweede een niet onaantrekkelijke jonge vrouw die gewoon Clinton weleens van dichtbij wilde zien.
Het gesprek bleef gaande tot het eindelijk zover was dat de jonge D’66-er zijn handtekening mocht ophalen. Aangezien je niets mocht zeggen, was zijn Clinton-moment na een handdruk in zeven seconden voorbij. Vervolgens was de Vietnamese aan de beurt. Zij bedankte Clinton tegen de regels in voor het werk van de Clinton Foundation in Vietnam en hij nam – ook tegen de regels in – even de tijd om te reageren. Daarna was de jonge vrouw aan de beurt. De blik waarmee hij haar opnam was veelzeggend, net als de manier waarop hij haar arm even aanraakte. Dan wist je: dit is de ware Bill Clinton.
Ik kreeg niet de blik die ik vijf seconden eerder bij mijn voorgangster zag, maar kreeg toch wel de indruk dat hij me echt aankeek. Het was dezelfde directe en belangstellende blik die hij alle handtekeningenjagers gaf, terwijl hij je bedankte voor het kopen van zijn boek.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het boek destijds maar even vluchtig heb doorgebladerd. Maar nu heb ik de tijd genomen er iets serieuzer naar te kijken. Bill schrijft hoe hij al sinds zijn jonge jaren bezig was om de wereld een stukje beter te maken en vertelt over projecten waarvoor hij zich als jongeman inzette. Hij deed vrijwilligerswerk rond Thanksgiving, hield zich bezig met de verbetering van achterstandswijken in Washington en gaf kleine bedragen van zijn bescheiden budget aan verschillende goede doelen. Eerlijk gezegd voelde ik mij wel een beetje schuldig. Ik was in mijn jeugd veel egoïstischer bezig geweest.
Na zijn presidentschap zette hij zijn goede werk voor een betere wereld voort. Er volgt een lange, wat saaie opsomming van liefdadigheidsprojecten en goede doelen. Natuurlijk zijn Clinton Foundation, maar ook verschillende grote en kleine projecten die uit particulier initiatief voortkomen, zoals de stichting van Bill en Melinda Gates. Ook op kleinere schaal kan iedereen een bijdrage leveren; hij geeft als voorbeeld…. jawel, onze eigen Nederlandse Postcodeloterij, die vijftig procent van de opbrengst aan goede doelen geeft.
En laat ik nu al meer dan vijfentwintig jaar meespelen in de Postcodeloterij! Ik voel mij gelijk een stuk beter.
Boekgegevens
Geef
en verander de wereld
Bill Clinton
uitgeverij Balans, Amsterdam, 2007
ISBN 9789050188692
gekocht bij: Selexyz Donner, Rotterdam